เลือก

posted on 05 Jan 2012 14:12 by crazycatfattythip directory Knowledge, Diary, Idea
คำโปรย1 - เอ็นทรี่นี้ไม่มีรูปภาพ หรือการ์ตูนประกอบนะครับ
คำโปรย2 - บ่นยาวนะครับ
คำโปรย3 - บ่นยาวจริงๆนะครับ ไม่ได้ขู่นะเ้้อ้อ
 
เอ็นทรี่นี้เป็นเอ็นทรี่ที่อยากเขียนมานานแสนนาน 
แต่น่าแปลกที่พอจะเขียนทีไร เขียนไม่ออกทุกที
 
มันต้องมีอันรู้สึกตื้อๆ หน่วงๆ จุกๆ ในห้วงความคิด ไม่รู้จะเริ่มต้นยังไงดี ทั้งๆที่มันมีอะไรวิ่งวนเวียนเต็มหัวไปหมด
 
เอาเป็นว่า เริ่มต้นด้วยสิ่งที่อยากจะพูดมากที่สุดก่อนเลยครับ
 
"การทำงานเป็นสิ่งสำคัญมากครับ"
 
แหม...พูดอย่างนี้คุณอาจจะถอนหายใจเฮ้อ แล้วคิดว่าผมบ้า...
การทำงานมันก็ต้องสำคัญอยู่แล้วสิ ไม่มีงาน แล้วจะมีเงิน มีอนาคตได้อย่างไร
 
ครับ...ถูกต้องครับ
แต่คำว่า "สำคัญ" ที่ผมกำลังจะพูดถึงนั้น ไม่ได้หมายถึงในแง่นั้นครับ
 
////////////////////////////////////////////
 
ใครที่กำลังเรียนอยู่ หรือนึกถึงสมัยที่ยังเรียนอยู่ รู้สึกยังไงบ้างครับ
 
สอบแต่ละที แทบอยากจะกินยางลบให้ท้องแตกตายไปเลยใช่ไหมครับ
แทบจะเอาตำรามาต้มน้ำแดกแทนข้าว ให้อ่านอะไรเยอะแยะบ้าบอฉิบหาย
 
กูอ่านจนแทบจับไข้ล้มประดาตาย
แต่เสือกเอาอะไรมาออกสอบก็ไม่รู้ ... ไม่เห็นมีในตำราสักกะติ๊ด!!!
 
้้บ้ า ที่ สุ ด-------------------ด!!!
 
ณ ตอนนั้น เราคงคิดว่ามันลำบากรากเลือดแล้ว
และการสอบไม่ติด หรือสอบตกแต่ละครั้ง เหมือนอุกาบาตจะพุ่งชนโลกแล้ว
 
นั่นมันก็แค่ตอนนั้นครับ
 
/////////////////////////////////////////////
 
ในชีวิตการทำงานนั้น มันไม่ได้สวยหรูอย่างที่ใครๆคิด 
 
เราไม่ได้แข่งขันกับคนรุ่นเดียวกัน
เราไม่สามารถเลือกเพื่อน หรือกลุ่มที่เราอยากอยู่ได้
เราต้องเจอคนร้อยพ่อ พันแม่ หลากหลายความรู้ ทัศนคติ และอายุ
เราไม่สามารถใช้ความรู้แค่ในตำราเพื่อประสบความสำเร็จในการทำงานได้
 
และที่สำคัญที่สุดคือ 
เราไม่มีอิสระในชีวิตเหมือนตอนเรียนอยู่อีกต่อไป 
อย่างน้อยก็เพราะเราเป็นลูกจ้าง แบมือรับเงินเขา ไม่ได้เอาเงินไปให้ค่าเทอมเขาเหมือนตอนเรียน :p
 
/////////////////////////////////////////////
 
พล่ามน้ำหลายแตกฟองมานาน หลายคนเริ่มง่วง หลายคนเริ่มลืมไปแล้วว่าอ่านเอ็นทรี่นี้เพราะอะไร
กลับมาที่ประโยคเดิมครับว่า "การทำงานเป็นสิ่งสำคัญมากครับ"
 
คราวนี้ผมจะตอบแล้วว่า "สำคัญยังไง"
 
1. สำคัญเพราะว่ามันผลาญเวลาในชีวิตเราไปเยอะมาก
เราว่าตอนเรียนก็ใช้เวลาในโรงเรียนเยอะแล้ว บางคนตอนเรียนสี่ปีอยู่หอ แทบไม่ได้เจอหน้าครอบครัว เว้นแต่ปิดเทอม เพราะเสาร์-อาทิตย์บ้านไกลกลับไม่ไหว หรือเพราะต้องอยู่อ่านหนังสือ
 
แต่เวลาทำงาน บางที บางครั้งเราต้องอยู่ที่ำทำงาน อยู่กับคน อยู่กับงานมากกว่า 8 ชั่วโมงต่อวัน
แล้วชีวิตการทำงานก็ไม่มีเวลาสิ้นสุดตายตัวด้วยว่า จะเลิกจะจบเมื่อไหร่ มันอาจจะ 2 เดือน 5ปี 10ปี หรือมากกว่านั้น ขึ้นอยู่กับตัวเราเอง
 
เพราะฉะนั้นงานจึงสำคัญมากครับ
ถ้าคุณต้องอยู่กับงานที่ไม่ชอบ หรือไม่ใช่ไม่ชอบ แต่ทำแบบซังกะตายไปวันๆ คุณไม่ได้แค่ผลาญเวลาอันมีค่าในชีวิตคุณไปกับมัน แต่คุณผลาญเวลาและความสุขของคนในครอบครัวที่จะได้อยู่กับคุณไปด้วย
 
ยิ่งถ้ายวกกับสังคมการทำงานที่เราอยู่นั้นไม่น่าอยู่ เพื่อนร่วมงานหน้าไหว้หลังหลอก ตำแหน่งหน้าที่กระโดดได้ด้วยความสอพลอ เจ้านายเจ้าอารมณ์ไม่วางตัวเป็นกลาง ซึ่งสิ่งเหล่านี้เรา เลือกไม่ได้ นะครับ มันก็คงจะทำให้รู้สึกว่า...
 
"น ร ก" ชัดๆ
 
 
2. งานคือ(ส่วนหนึ่ง)ของชีวิต
งานนำมาสิ่งความสำเร็จ ความภูมิใจในตัวเอง และความสบายในชีวิต

ถ้าคุณต้องทำงานที่ไม่อยากทำ หรือทำแบบซังกะตาย ทำๆไปรอให้ถึงวันเงินเดือนออก เพื่อจะได้วิ่งเปิดตูดไปยืนเต้นหน้าตู้เอทีเอ็ม กดแบงค์เรียบๆออกมากรีดโชว์ให้คนทั้งโลกรู้ว่า "ข้ารอดไปอีกเดือนแล้วว้อยสสส์" ชีวิตมันคงห่วยและอับเฉาชอบกล
 
อย่างน้อยก็ผมคนนึงนะที่คิดแบบนั้น
 
ผมเชื่อนะว่าคนเราจะประสบความสำเร็จได้สักสิ่ง มันต้องทำสิ่งๆนั้นด้วยความรัก ต้องมี Passion ที่จะทุ่มเท เอาจริงเอาจัง เอาใจใส่ และมอบความรักให้มันอย่างเต็มที่
 
สิ่งๆนั้นมันถึงจะออกดอกออกผลเป็นความสำเร็จ เป็นความเชี่ยวชาญให้เราได้ชื่นชม
 
แล้วถ้าเรายังไม่รู้ว่าเราอยากทำงานอะไร หรือต้องทำงานที่ไม่รัก ไม่อยากทำ คุณจะทนทำมันไปได้นานแค่ไหน แล้วจะทำอย่างมีความสุข ประสบความสำเร็จได้หรือเปล่า?
 
 
ถ้าต้องทนต่อไปเรื่อยๆ ก็เหมือนคนที่ห่อเหี่ยวโรยแรง ที่ต้องวิ่งติดต่อกันทั้งเดือนไม่หยุด เพื่อไปให้ถึงเส้นชัยที่ตู้เอทีเอ็มทุกๆสิ้นเดือน
 
บอกตามตรงนะครับ 
 
"น ร ก" ชัดๆ
 
//////////////////////////////////////////
 
ที่เขียนมาตั้งนานไม่ใช่อะไร
แค่อยากบอกกับตัวเอง และทุกคนที่ได้ผ่านมาที่บล็อกว่า
 
ช อ บ อ ะ ไ ร อ ย า ก ทำ อ ะ ไ ร
ทำๆไปซะ!!!
 
หลายคนชอบบ่นว่า รู้ยังงี้น่าจะเรียนแบบนั้นก็ดี ไม่น่าเชื่อที่บ้านเลย
รู้ยังงี้น่าจะลองทำงานนั้นก็ดี ไม่น่ามัวแต่กลัวอยู่เลย
 
 
อย่าปล่อยให้ชีวิตมีแต่คำว่า "รู้ยังงี้..." หรือ "ไม่น่า..." เลยครับ
คุณกำลังทำลายชีวิตในอนาคตของตัวคุณเองอยู่นะ
 
อยากทำอะไร อยากเรียนอะไร อยากเป็นอะไร
ตัวคุณเองเท่านั้นที่ต้องอยู่กับ "การเลือก" นี้ไปตลอดชีวิต
 
 
บางคนอาจจะบอกว่า "หาตัวเองไม่เจอ"
ไม่ต้องกังวลไปครับ หาไม่เจอไม่เป็็นไร
 
แต่ขอให้อย่างน้อยก็รู้ว่า
"ทำอะไรแล้วมีความสุข"
 
ก็ให้ทำสิ่งที่อยากทำ และทำแล้วมีความสุขไปครับ
แล้วสักวันถ้าคุณหลงรักมันมากพอ สิ่งนั้นแหละอาจจะกลายเป็นตัวตนของคุณ :D
 
....................................
 
 
โลกจะแตกหรือเปล่าไม่รู้
 
แต่อยากทำอะไรก็ทำๆไปเถอะครับ
 
ถ้าไม่ทำแล้วเสียใจทีหลัง
ยางลบร้อยก้อนพันก้อนก็ช่วยคุณไ่ม่ได้นะ
 
There's no turning back นะครับ :p
 
ไม่ต้องเชื่อผมก็ได้นะ
แต่ผมจริงใจนะ
 
เพราะที่เขียนมาทั้งหมดเนี่ย
 
 
.
.
.
 
ผมบอกกับตัวเอง!!!
 
เยี่ยมบ้านแมวได้ที่ facebook และ fanpage นะครับ ที่ลิ้งค์ซ้ายมือนะครับ
ถ้ารักถ้าชอบกัน ตามขุดคุ้ย(?)อ่านงานย้อนหลังได้นะคร้าบ :3